کم کم دفتر 85 هم داره بسته میشه! فقط ...راستی امروز چندمه ؟16 روز دیگه این سالنامه هم میره و یکی دیگه جاش رو میگیره ! همین 23سال پیش بود که.....
یه جفت چشم کوچولوی پر ستاره  به دنیا باز شدند و امروز همون چشم های خسته خیره به راه رفته اند و در اندیشه که چند روز از این 8328 روز رو زندگی کرده اند؟
 چیزی یادم نیست ... نبودنم واسه این بود که هیچ طعمی نداشتم برای نوشتن! نه طلخ و نه شیرین ! گس و سرد ...   همه ی سال رو تنها بودم و از سر کار که برمیگشتم هر چهارتا دیوار اتاقم بی صبرانه منتظرم بودند. با این حال اگه سر عهدی که با بی بی  بستم میموندم امسال برام سال خوبی بود..... اما حیف که "گوش زمین کر است و خوابش سنگین"
و من
زیر آسمان ابری دلم
خاطره هاراخط میزنم  
وبا قایق کاغذی ام
میروم تا فردا
که روز دیگریست
و مهتابی دیگر
آنسو تر در انتظار
      

نمی دانم ، چرا ؟
                     هنوز دوستم داری !
من که سرخرم باز کج میشود و
                                       به خاکی میزنم
خسته ام از من 
                 تو چرا خسته نمیشوی!؟
                     ای
                        همه ی 
                                 امید
                                       من...