اشک خیره نگاهم می کند   
                 بغض خشکش زده    
                           ازاین همه مردودی  
                 خورشید تا شب چه غلطی می کند ؟    
                 چرا هیچ کس مهربانی بلد نیست؟   
                 این همه صدای شکستن چیست؟      
                  تو هم نمی شنوی!!!!!!!!!!!!!!!؟    

 

         درترنم مهرت می رقصم
         وجود یخی ام
         در وجود گرم تو
         آب می شود
         کاش
         صدای مهربانت
         که مرا میخواند
        خستگی را نشناسد
         که گوش زمین کر است
         و خوابش سنگین
         و من بی تو هیچم

   اشکهایم از سرمای وجودم یخ بسته             
   گرمای هیچ  آغوشی توان آب کردنش را ندارد 
   دیگر حتی آغوش مادر اندازه من نیست 
  دیگر بچه نیستم   
   گریه مال بچه هاست؟

   درآغوش زمین گم میشوم 
   آنقدر بزرگ هست که با اشکهایم تر نمیشود    
   خورشید اشک را نمی فهمد 
   ومهتاب اشکهایش را در تنهایی شب  
   در  تاریکی سرد آسمان پنهان میکند   
   ومن دیگر در آغوش مادرم جا نمیشوم

  
   درآغوش زمین گم میشوم 
  مثل همه گم شده ها

           همین بس است مرا  
           سوختن
           غبطه می خورم 
           به دانه های ملتهب اسپند  
                          چه بی تابند!؟      
           برای خاکستر شدن  !
           به شمع که        
                    بی صدا می سوزد   
                    و اوج می گیرد
                         
                     کاش بسوزم
                    خاکستر شوم 
           وجودم را
            بسپارم به دست باد 
            شاید
                            یادم نرود 
           من  
                من نیستم
               ذره هم نیستم